Είναι γεγονός πως λίγοι πατριώτες μας έχουν την ευκαιρία να δουν το χωριό με τα χειμωνιάτικά του χρώματα, ντυμένο μεγαλόπρεπα στο λευκό. Έρημο δυστυχώς το χωριό από κόσμο το χειμώνα και καταθλιπτικό, με όλη αυτή την ομορφιά της φύσης να περιμένει κάποιον επισκέπτη ή τον φύλακα, να την εξερευνήσει. Τόσα και τόσα πολυτελή σπίτια που θα μπορούσαν να έχουν ζωή και στις διακοπές των Χριστουγέννων, όπως σε τόσα και τόσα ακόμη ψηλότερα σε υψόμετρο βλαχοχώρια. Γιατί; ρητορικό ίσως το ερώτημα...

Φέτος, ο βαρύς χειμώνας με το πολύ το χιόνι και τις μηδενικές θερμοκρασίες ήρθε για τα μέρη μας λίγες ώρες μετά τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Μαθαίνοντας για τις έντονες χιονοπτώσεις στην Πίνδο το Σαββατοκύριακο 27-28 Δεκεμβρίου 2008, αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε την καλή αυτή ευκαιρία και να ανέβουμε στο χωριό. Στην Εθνική οδό,  την πρώτη μας στάση κάναμε στο χιονισμένο Δομοκό στο προσκύνημα της Αγ. Αικατερίνης, που αποτελεί κοινή στάση για πολλούς Γαρδικιώτες της Αθήνας ή Τρικαλινούς στο δρόμο τους για τη Θεσσαλία. Η φύση πριν ακόμα κατεβούμε στο Θεσσαλικό κάμπο μας επεφύλασσε πολλές όμορφες εικόνες...


Περάσαμε με το αυτοκίνητο την γνωστή πέτρινη γέφυρα Κονδύλη και πλέον όσο περνούσαν τα χιλιόμετρα το τοπίο γινόταν όλο και ειδυλιακό. Φτάνοντας στην έδρα του ορεινού δήμου Αιθήκων, Ελάτη (παλιά Τύρνα), είδαμε πανέμορφες εικόνες με τα σπίτια χιονισμένα, τις καμινάδες να καπνίζουν και όλους να ετοιμάζονται για την Πρωτοχρονιά σε ένα πολύ ευχάριστο κλίμα. Λες και η κακοκαιρία αυτή ήρθε ως δώρο Θεού για τους μαγαζάτορες και τους ξενοδόχους που κάθε χρόνο περιμένουν τα χιόνια για να δουν τον κόσμο να έρχεται κατά δεκάδες στο ορεινό αυτό θέρετρο. Συνεχίσαμε έως το Περτούλι, με το δρόμο πεντακάθαρο, καθώς τα εκχιονιστικά και οι αλατιέρες είχαν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους. Ωστόσο δίπλα από το δρόμο τα εκατοστά του χιονιού αυξάνονταν σταδιακά όσο προχωρούσαμε, με το Περτούλι να έχει μισό μέτρο χιόνι. Στο Νεραϊδοχώρι ή Βετέρνικο ή Χατζηπέτρι, τέλειωνε η ξέγνοιαστη και άνετη οδήγηση, καθώς από κει και πάνω δεν είχε πέσει αλάτι και τα εκχιονιστικά είχαν αφήσει κατά τόπους αρκετό χιόνι στο οδόστρωμα. Ο οδηγός του grader που κατέβαινε μας καθησύχασε και απλά μας ανέφερε ότι παραπάνω θα χρειαστούν αλυσίδες. Φορέσαμε αλυσίδες και ακάθεκτοι συνεχίσαμε...



Περάσαμε το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής που ήταν πιο όμορφο από ποτέ στα λευκά, την έξοδο της Πύρρας από την οποία είδαμε κάμποσα αυτοκίνητα να κατεβαίνουν για τα ξενοδοχεία της. Μετά από μερικά χιλιόμετρα βγάλαμε τις αλυσίδες καθώς ο δρόμος ήταν καθαρός και συνεχίσαμε προς τη Δέση. Τόσο στη διαδρομή όσο και στην περιοχή της Δέσης, οι ομορφιές πολλές...



Συνεχίσαμε έπειτα για το Καμνιάι ή πλέον Άγ.Νικόλαο και τη διασταύρωση για το χωριό αυτό και για το Δροσοχώρι (τέως Τυφλοσέλι).



Μετά η διαδρομή μας έφερε ως το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που είναι κυριολεκτικά μέσα στα βράχια, ενώ είχαμε την ευκαιρία να φωτογραφίσουμε το βουνό Μακριά Ράχη (Πλούν) από την οπίσθια πλευρά από αυτή που βλέπουμε μέσα από το Γαρδίκι, καθώς και -με το μεγαλύτερο δυνατό ζουμ- το μοναστήρι της Απόδοσης Κοιμήσεως Θεοτόκου Γαρδικίου, από τον κεντρικό δρόμο.



Κατεβαίνοντας προς τον Άσπρο, πλέον  φτάσαμε άνετα στη διασταύρωση με το δρόμο για την Κοινότητα Ασπροποτάμου, στη Γέφυρα Αλεξίου, εκεί που το δικό μας Γαρδικιώτικο ή Μουτσιαρίτικο ρέμα σμίγει με τον Ασπροπόταμο, απ' όπου φαίνεται σε όλη της τη  μεγαλοπρέπεια η δικιά μας Κουρούνα. Ένα σημείο που θυμίζει με τον καλύτερο τρόπο το ζήτημα του Ασπροποτάμου και του φράγματος της Μεσοχώρας, ειδικά η σχολή Κανό ε Καγιάκ. Φανταστικές οι εικόνες, απίθανα τα χρώματα, ειδικά για όσους έχουν στο νού τους τις περιοχές αυτές μόνο με τις καλοκαιρινές τους αποχρώσεις.